เราคงเลี้ยงหมาไม่ไหวจริงๆ... ได้ยินว่าเพื่อนเลิกงานกลับถึงบ้านตั้ง 9 โมง แล้วยังพาน้องหมาไปเดินเล่นอีก

ก็ต้องทำอยู่แล้ว เราเองตอนหมอนรองกระดูกทับเส้นกับปวดเส้นประสาทไซอาติกจนแทบตาย ก็ยังกินยาแก้ปวดแล้วออกไปเดินเล่น... ประหยัดเงินที่จะใช้กับตัวเอง เอาไปเก็บไว้เป็นค่ารักษาที่ไม่รู้ว่าจะต้องใช้ตอนไหน... แต่ถึงอย่างนั้นทุกอย่างก็ยังพอทนได้นะ ตอนนี้พอน้องหมาแก่แล้ว กลัวที่สุดเลยว่าเวลาแห่งการจากลาอาจเหลืออีกไม่มากแล้ว

มันลำบากขนาดนี้ แต่เหมือนเพราะใครๆ ก็เลี้ยงได้ เลยมีหมาถูกทิ้งเยอะมากจริงๆ ต้องไม่ปล่อยให้ใครก็ได้เลี้ยงนะ เราเองก็ดูแลหมาที่ป่วยมาตลอด 6 ปี ทุกคนในครอบครัวเหนื่อยกันมาก 😭 ตอนนี้ก็ยังคิดถึงมากๆ อยากเจอมาก แต่ไม่คิดจะเลี้ยงสัตว์อีกแล้ว

น้องขับถ่ายนอกบ้านอย่างเดียว เลยต้องตื่นตี 5 มาพาไปเดินเล่น (ที่ทำงานต้องเข้าไม่เกิน 7 โมง) เลิกงานกลับมาตอน 4 โมงเย็นก็พาไปเดินเล่น แล้วตอนกลางคืนก่อนนอน 10 โมงก็พาไปอีกรอบ จริงๆ นะ ไม่มีเวลาของตัวเอง ไม่มีเวลาพักเลย... 😭 เสาร์อาทิตย์ก็ต้องพาเดินเล่นวันละ 3 รอบ